1 . آن كه به جهت كسر نفس و انقطاع تام به حضرت سبحان معترف به تقصير شده . 2 . آن كه براى تعليم امّت باشد تا استغفار را شعار خود ساخته از معاصى اجتناب نمايند و طريق توبه را سرمشق قرار دهند . 3 . آن كه نظر به جلالت شأن ايشان ، از ترك مستحب و فعل مباح تعبير به گناه شده ، چنان كه صاحب كتاب كشف الغمه فرموده : چون اكثر اوقات عمر ايشان به ياد خدا و مراقبهء الهى مصروف و خاطر ايشان به ملأ اعلى متعلق است ، پس گاهى كه از آن مرتبه نزول مىكنند و مشغول به مباحات مانند خوردن و آشاميدن و غيره شوند ، اينها را گناه به حساب آورده و از آنها استغفار كنند ، چنان كه فرموده‌اند : حَسَناتُ الأبرارِ سَيِّئاتُ المقرَّبين . [ دعاى قرآنى ] ( آيهء 83 ) ( رَبّ هَبْ لِى حُكْمًا وَ أَلْحِقْنِى بِالصلِحِينَ ) تفسير : سپس حق تعالى از درخواست حضرت ابراهيم عليه السلام خبر مىدهد كه مىفرمايد : پروردگارا ، مرا كمالِ در علم عطا فرما تا به آن مستعد خلافت حق و رياست خلق گردم . نزد بعضى مراد از حكم نبوّت است . و مرا به سبب توفيق در عمل ، به مرتبه و درجهء شايستگان و نيكوكاران و برگزيدگان درگاه ملحق فرما . يعنى داخل فرما مرا در عداد انبيا كه در صلاح كامل‌اند . ابن عباس گفته : يعنى مرا به اهل بهشت برسان . تنبيه : آيهء شريفه دالّ بر عظمت صلاح است و صلاح ، عبارت است از استقامت بر آنچه حق تعالى بندگان را به آن امر و بدان دعوت فرموده ، و شخص صالح مقام قرب و منزلت ويژه‌اى را نزد پروردگار دارا مىباشد كه شخص عظيمى مانند حضرت خليل عليه السلام مرتبهء ايشان را درخواست نمايد .